माणुसकी


‘काही लोकांचा स्वभाव इतका वेगळा असतो न कि कौतुक करावस वाटत. पण कौतुक करण्याइतके आपण अजून मोठे झालो नाही हे लक्षात येत. खर तर अश्या लोकांकडे बघून कळत कि आपण किती खुजे आहोत.’

खूप दिवसांपासून ब्लोग वर काही लिहिले नाही. काय लिहावे ते सुचतच नव्हते. कधी कधी सुचते पण इतक्या भरभर विचार मनात येत जातात कि लिहीयला वेळच मिळत नाही. पण कधी कधी काही घटना अशा घडतात कि लिहावेसे वाटतेच. म्हणून ठरवले कि आधी विचार करून लिहिण्यापेक्षा विचार व लिहिणे बरोबर करावे म्हणजे विचार हरवणार नाहीत.

तर विचार करायला लावणारी घटना जी मला काल परवा माझ्या बाबांनी सांगितली. घटना पुण्याची आहे. छोटीशी आहे. माझे बाबा एका दुकानातून चहा घेऊन जात होते.  तेव्हा त्यांना एक आजोबांनी हात देऊन थांबवले आणि ते म्हणाले कि ‘तिकडे एक भिकारी आहे. मी त्याला खायला वडा पाव दिला. तुम्ही त्याला चहा द्या.’ नंतर बाबांकडून चहा घेऊन ते त्या भिकाऱ्याकडे गेले. सोबत बाबांना पण घेऊन गेले. त्याला चहा दिला व सांगितले कि ह्या साहेबांनी तुला चहा दिला आहे. नंतर त्यांनी सांगितले कि तो भिकारी खर तर एक डॉक्टर होता. पण काही कारणाने त्याच्या डोक्यावर परिणाम झाला. मी रोज त्याला काही तरी खायला देत असतो.

घटना खूप मोठी नाही. पण विचार करायला लावणारी आहे. माझ्या आईचे वडील माझे आजोबा  (ज्यांना मी कधी पहिले देखील नाही) ते सुद्धा नेहमी एका भिकाऱ्याला जेवू घालायचे.  तो भिकारी नेहमी एका ठरलेल्या वेळेवर यायचा.  त्याला गरम गरम जेवण मिळायचे. माझी आई सांगते आजोबा नेहमी म्हणायचे कि भिकाऱ्याला भीक म्हणून कधी पैसे देऊ नये, अन्न द्यावे.

मी म्हणेल ‘मोठे पण देगा देवा’. पण वयाने नव्हे वृत्तीने.

Advertisements