आयुष्य अगदी …


मला वाटतं,

आयुष्य अगदी खासगी नोंदवहीसारखं असत.

जगात पहिल्यांदा डोळे उघडताना

वहीच पहिलं पान उघडतं

अगदी नवं कोर पान

त्यावर काळ्या शाईने अक्षर उमटतात

जशी मनःपटलावर ती कोरली जातात

वेळोवेळी नव्याने पानं उघडतं जातात

तशी नवी नवी अक्षर त्यावर उमटत जातात

आयुष्य सरत असतं…

काही पानं दुमडली जातात, परत कधीही न उघडण्यासाठी

तर काही पानांचे कोपरे दुमडले जातात, पुन्हा पुन्हा पाहण्यासाठी

काही पानांत मोरपीस दडलेली असतात

तर काहींत जाळीदार सुकी पानं लपलेली असतात

काहीना सुवाच्य अक्षराची देणगी असते

तर काहींत अस्वस्थ मनाची कहाणी असते

पण काही पानं कोरीच राहतात

मुक्या आसवांचे त्यावर डाग असतात

आयुष्य सरत जात…

आणि पाहता पाहता शेवटच पान देखील मिटत

मिटलेल्या त्या पहिल्या आणि शेवटच्या पानात

सार रहस्य दडलेलं असतं

आयुष्य सरताच ते त्यात बंद होत

पुन्हा कधीही न उघडण्यासाठी

प्रत्येक आयुष्याच्या नोंदवहीत काहीतरी दडलेलं असतं.

Advertisements

भावलेले काही …२


जसं मागच्या पोस्ट मध्ये काही वाक्य टाकली होती तसं इथे काही माझ्या संग्रहातल्या काही चारोळ्या, कविता टाकते आहे.

माझ्या आवडत्या कवितांमध्ये पाहिलं स्थान कवी मंगेश पाडगावकरांच्या कवितांचं अगदी पहिलं स्थान आहे. त्यांच्या बोलगाणी मधल्या कविता मला फार आवडतात. कधीही उदासवाण वाटत, निरुत्साही वाटल कि या कविता वाचते मी. मला खूप आधार दिला आहे या कवितांनी नेहमीच.

त्यातली ‘ सांगा कस जगायचं ‘ कविता खूप छान आहे.

शिवाय

‘सगळच कस होणार आपल्या मनासारख ?

आपल सुद्धा आपल्याला होत असत पारख.

निराशेच्या पोकळीमध्ये काहीसुद्धा घडत नाही.

आपल दार बंद म्हणून कुणाचंच अडत नाही.’

‘कधी कधी , सगळच कस चुकत जात, नको ते हातात येत हव ते हुकत जात

अशा वेळी काय कराव?, सुकलेल्या झाडाला न बोलता पाणी द्याव.’

‘आयुष्यात काय केवळ काटेरी डंख आहेत

डोळे उघडून पहा तरी, प्रत्येकाला फुलपाखराचे पंख आहेत.’

या  कविता पण अप्रतिम आहेत.

चारोळ्या

‘मला एक सुखी माणूस

त्याची दुःख सांगत बसला

आणि माझा दाटून आलेला अश्रू

मी निमुटपणे पुसला.’

‘घरात काळोख शिरेल म्हणून

मी सगळी दार लावून बसलो

आणि स्वतःच्या खुळेपणावर

अंधारात बसुन हसलो ‘

‘एक पाऊल उचललं कि

दुसर जमिनीवर टेकवाव लागत

चालण सुद्धा माणसाला

सुरुवातीला शिकव लागत’

‘खुप त्रास होतो मला

जीव कासावीस होऊन जातो

ओळखीचा कुणी समोरून जेव्हा

ओळख न दाखवता निघून जातो’

‘आळत्याच्या पानावर कसं

पाणी स्वतःला सावरून बसत

मोत्यासारख दिसण्याच्या नादात

वाहणंच हरवून बसत’

‘उंच उंच राहून कधी

आभाळही थकत

आणि कुठेतरी जाऊन मग

जमिनीला टेकत’

‘काही नाती तुटत नाहीत

ती आपल्या नकळत मिटून जातात

जशी बोटांवर रंग ठेवून

फुलपाखर हातुन सुटून जातात ‘

भावलेले काही … १


खूप वेळ अस होत कि आपण जे वाचतो, पाहतो त्यात काही तरी अस सापडत जे आपल्याला खूप आवडत, जपून ठेवावस वाटत.  बऱ्याचदा पुस्तकात खूप छान वाक्य सापडतात किंवा एखाद्या मालिकेतील पात्राच्या तोंडी काही चांगली वाक्य असतात. किंवा कधी कुठे तरी एखादी चांगली कविता, चारोळी सापडते. अस काही सापडलं कि माझ्या डायरीत टिपून ठेवायची मला सवय आहे. त्यातलच काही छान साहित्य इथे देत आहे. बऱ्याच दिवसांपूर्वी  अशाच प्रकारची पोस्ट टाकली होती. त्यातली वाक्यही छान आहे.

‘ जेव्हा एखाद्या परिस्थितीवर हसाव कि रडाव हे कळत नाही तेव्हा पहिला पर्याय निवडावा.’

‘मला अहंकार नाही याचाही अहंकार असू नये.’

‘जगात दोन प्रकारची माणसे कधीही यशस्वी होत नसतात. एक म्हणजे सगळ्यांच ऐकणारी आणि दुसरी म्हणजे कोणाचही न ऐकणारी.’

‘प्रत्यक्षात येण कितीही अवघड असल तरी तुमच्या स्वप्नांचा ध्यास सोडू नका, करावीशी वाटेल ती प्रत्येक गोष्ट करून पाहा, जिथे जावस वाटेल तिथे जा … आयुष्य एकदाच मिळत आणि संधीही पुन्हा पुन्हा येत नसते.’

‘स्वतःशी प्रामाणिक राहायचं म्हणजे दुसऱ्यांशी बेईमानी करावीच लागते.’

‘विचार कुठूनही घ्यावेत पण ते नीट तपासून पहावेत.’

‘A light heart lives long.’

‘Happiness means knowing that life has reality and reflection.’

मृत्युंजय‘ मधील सुरुवातीची काही वाक्य मला फार आवडलेली. पूर्ण कादंबरी अजून वाचून व्हायची आहे.

‘सत्य हे पाहणाऱ्याच्या किंवा ऐकणाऱ्याच्या इच्छेचा विचार कधीच करत नसत. ते नेहमीच जस असत तसच पुढे येत असत. उगवत्या सूर्यासारख.’

‘आठवणी या नेहमी हत्तीच्या पायांसारख्या असतात. त्या आपला खोलवर ठसा मनाच्या ओलसर भूमीवर मागे ठेवूनच जातात.’

माझी सगळ्यात आवडती दोन वाक्य

‘अश्रू दे दुबळ्या मनाच प्रतीक आहे. जगातील कोणत्याही दुःखाची आग अश्रूंच्या पाण्याने कधीच विझत नसते.’

‘स्वप्न म्हणजे काय आहे? अतृप्त मनाच्या इच्छा पुरवणारा कल्पवृक्ष.’

शिवाय ‘युगंधरा‘ मधली वाक्य मागच्या पोस्ट मध्ये दिली आहेत तरीही इथे देते आहे.

मला खूप आवडलेलं, ‘ व्यवहाराशी विसंगत तत्त्व हे उंबराच्या फुलासारख असत. तत्त्वाच रंग रूप बघितलय कुणी? व्यवहारात त्याचा काय उपयोग?आणि हे उंबराच फुल रंगरुपासह खाली उतरलं तर ते खाऊन पोट भरेल?  ‘

‘एकमेंकाशी कुणी बोललं नाही , संघर्ष नकोत, मतभेद नकोत म्हणून बोलचाल टाळण्यासाठी भेट – नव्हे दृष्टी भेटही टाळली तरी त्यामुळे निर्माण होणारी शांतता खरी शांतता असते? अशा मूक माणसांचे श्वासही एकमेकांच्या मनात दाहकता निर्माण करतात. मनः स्वास्थ्य बिघडवतात.’

‘ वेदनेच सामर्थ्य कमी झाल कि त्याच रुपांतर दुःखात होत.’

‘सुख अस मिळत नाही, ते मिळवाव लागत.’ ‘ ज्याला स्वतःच सुख मिळवता येत नाही तो दुर्बल का?’

अशी वाक्य बरच काही शिकवून जातात.