नेहमीप्रमाणेच घुप्प अंधार करून तो आजही रात्री उशिरापर्यंत काम करत थांबला होता. एकट बसून शांततेत काम करायला त्याला नेहमीच आवडायचं. आजही त्याच्या व्यतिरिक्त तिथे काम करणारा शंकर,  इतर काही लोक आणि बाहेर लांबवर असलेल्या दोन सुरक्षाराक्षकांशिवाय कोणी नव्हतं. निदान त्याला तरी तसंच वाटत होत.

थोड्याच वेळापूर्वी बाहेरच्या कॉफिमेकर मधली, वाफाळलेली कॉफी शंकरने आणून त्याच्या टेबलवर ठेवली होती. एरव्ही दोन दोन वेळा सांगूनही काम न ऐकणाऱ्या शंकरने आज न सांगता कॉफी आणलेली बघून त्याला जरा आश्चर्यच वाटल.  थोडा वेळ तिथेच रेंगाळत, आजूबाजूला चोरट्या नजरेने पाहत बाहेर जाताना, फार वेळ काम करत जाऊ नका नाहीतर आरोग्यावर वाईट परिणाम होईल असा सल्लाही शंकरने त्याला दिला होता.

खरतर नेहमीच प्रत्येक गोष्टीत मधे मधे बोलण्याची आणि फुकटचे सल्ले देण्याची शंकरची सवय त्याला अजिबात आवडायची नाही. एरवी तो त्याच्यावर चिडला असता पण आज त्याचा उगाच चिडण्याचा मूड नव्हता. शिवाय काही अंशी शंकरच म्हणण बरोबरही होत. बऱ्याच वेळापासून तो त्याच्या समोरच्या संगणकाच्या पडद्यावर डोळे गडवून बसला होता, भान हरवल्यासारखा. पण कारणही तसच होत. ज्या क्षणांची तो इतक्या दिवसांपासून आतुरतेने वाट पाहत होता ते क्षण हाकेच्या अंतराइतके जवळ आले होते. गेल्या काही दिवसांत त्याच्या आयुष्यात होत असलेल्या हालचालींना भन्नाट वेग आला होता. त्याच्या काही निर्णयांमुळे येणाऱ्या काळात बर्याच लोकांच आयुष्य कलाटणी घेणार होत.

सतत काम करून थकलेला असल्याने त्याने थोडा वेळ थांबून कॉफी प्यायला घेतली. एक एक घोट पीत असताना त्याच्या नजरेसमोर गेल्या वर्षभरात घडलेल्या सगळ्या घटना एखाद्या चित्रफितीप्रमाणे फिरत होत्या. वर्षभरापुर्वीचा तो दिवस त्याच आयुष्य बदलवणारा ठरला होता. कधी कधी आयुष्यात काही घटना घडतात आणि अगदी सरळ सोप्या मार्गाने पुढे चालत असलेलं आयुष्य नकळत वळण घेतं. काही वेळा ठरवून किंवा काही वेळा न ठरवताही माणूस वेगळ्या वाटेवरून चालायला लागतो.

त्याची नजर टेबलवर ठेवलेल्या एका फोटोकडे गेली. त्याच्या आई वडिलांचा तो फोटो बघून त्याच्या मनातला राग, चीड आणि सोबतच दुख सगळ्याच भावना उचंबळून आल्या. ‘काहींही झालं तरी सगळ्या गोष्टींचा निर्णय लागायलाच हवा.’ तो पुन्हा नव्या निश्चयाने कामाला लागला. ‘माझ्या प्रयत्नांना यश मिळायलाच हव.’
पण त्या संभाव्य यशाच्या उत्साहात एरव्ही सावधतेने वागणारा तो इतका बेसावध झाला होता कि आजूबाजूला घडणाऱ्या काही अनपेक्षित घटना त्याच्या नजरेतून अभावितपणे सुटल्या होत्या. त्याच्या हालचालींवर गेले काही दिवस कोणीतरी डोळ्यात तेल घालून लक्ष ठेवून होत हे त्याच्या लक्षातच आलं नव्हत. त्याच्या तशाच बेसावधपणामुळे आताही घडणाऱ्या काही हालचाली त्याला वेळीच टिपता आल्या नाहीत.

थोडाच वेळ झाला असेल, जरा अस्वस्थ वटायला लागल म्हणून तो उठून जवळच्या खिडकीत जाऊन उभा राहिला. खिडकीतून गेटजवळ बसलेला नितीन आणि आणखी एक सुरक्षारक्षक त्याला दिसले. थंडीचे दिवस असल्याने बाहेरच्या थंड हवेमुळे त्याच्या अंगावर शिरशिरी आली. एवढ्या थंडीतही ते दोघ रात्र रात्र बाहेर काढतात याच त्याला नेहमीप्रमाणेच कौतुक वाटल. ‘आईने नितीनला घरी जेवायला बोलावलं ते बरच केल. उद्या त्याला भेटीन तेव्हा … ’

तेवढ्यात त्याला जरा जास्तच थंडी भरली. काही कळायच्या आतच अचानकच त्याच सगळ शरीर थरथर कापायला लागल. थंडीने दात अक्षरशः वाजायला लागले. मदतीसाठी हाक मारायची पण आवाजच निघेना. त्रास सहन न होऊन तो जमिनीवर पडला. आता तर त्याच सगळ शरीरच जखडल्यासारख झालं होतं.
आता आपण बहुतेक मरणार अस वाटत असतानाच लाबचा दरवाजा उघडला आणि शंकर आत आला. त्याला हायस वाटलं. आता शंकर घाबरून जवळ येणार, धावत जाऊन मदत आणणार आणि आपल्याला वाचवणार असे विचार त्याच्या मनात चालू असतानाच शंकर त्याच्या जवळ आला. पण शंकरच्या चेहऱ्यावर भीतीचा किंवा आश्चर्याचा मागमूसही नव्हता. शंकर अतिशय शांतपणे चालत चालत त्याच्याजवळ आला. त्याच्या जवळ बसला. त्याच्या त्या घामेजलेल्या चेहऱ्याकडे पाहून घृणास्पद वाटाव असा हसला. त्याला तशा अवस्थेत पाहून एक असुरी आनंद शंकरच्या चेहऱ्यावर पसरलेला त्याला दिसला.

जिवंत राहण्याची त्याची अखेरची आशाही मावळली होती. तो तसाच तळमळत जमिनीवर पडून राहिला. त्याच्या अखेरच्या क्षणात शंकरच्या पाठोपाठ आत शिरलेले दोन लोक त्याला दिसले.

शंकरच्या पाठोपाठ आत शिरलेल्या दोघांपैकी एकाने टेबलवर ठेवलेल्या कागदांचा ताबा घेतला आणि जराही वेळ वाया न घालवता त्याच्यासोबत आलेल्या तिने संगणकाचा ताबा घेतला.

इकडे शंकरने त्याला आधीच देण्यात आलेली एक चिट्ठी त्याच्या घट्ट वळलेल्या मुठीत बळजबरीने घुसवली. त्या चिठ्ठीत कोणीतरी अस्वस्थ मनोवस्थेत स्वतःचे आयुष्य संपवत असल्याचा संदेश लिहिला होता.

(क्रमश:)

Advertisements