वळणांवरती …


ब्लॉग सुरु करून पाच वर्ष होत आलीत.
त्यापूर्वी महेंद्र काकांचा ‘काय वाटेल ते’, अनिकेत समुद्र यांचा ‘डोक्यात भुणभुणणारा मराठी भुंगा आणि असे काही उत्तम ब्लॉग्स वाचनात आले होते. ते ब्लोग वाचता ब्लॉग वाचायची सवयच लागली. वेगवेगळे उत्तम ब्लॉग्स वाचनात आले आणि त्यावरच्या कथा, लेख रोज वाचले जाऊ लागले. हे ब्लॉग वाचता वाचता माझी लिखाणाची उर्मी जागृत झाली आणि रिकाम्या वेळेचा उद्योग म्हणून मी हा ब्लॉग सुरु केला. ब्लॉग हे मुक्त व्यासपीठ आहे तिथे चांगलच लिहिता आल पाहिजे असं नाही पण मनातल लिहील पाहिजे. म्हणून ब्लॉगला नाव दिलं ‘थोडेसे मनातले’.
बघता बघता हा रिकाम्या वेळेचा उद्योग न राहता पूर्ण वेळचा उद्योग झाला. आजूबाजूला दिसणाऱ्या गोष्टी मनात टिपायच्या आणि नंतर ब्लॉगवर उतरवायच्या. येत जाता ब्लॉग पाहणं सुरु झालं. आज ब्लॉग वर किती प्रतिक्रिया आल्या, किती टिचक्या पडल्या हे पहायची सवय जडली. बोलण्याला पर्याय म्हणून लिहिणं सुरु झालं आणि आभासी जगात नवी ओळख तयार झाली. माझ्या बाळबोध लिहिण्याला ही प्रतिक्रिया मिळायला लागल्या.
पण गेल्या काही काळापासून ब्लॉग मागे पडला आणि ‘थोडंसं मनातलं’ डायरीच्या दोन पानांमध्ये निपचित पडून राहायला लागलं. पुढे जाताना काही गोष्टी मागे सुटतात. पावलागणिक पायाखालची वाट बदलत असते. जुन्या गोष्टींची जागा नवीन गोष्टी घेतातच असे नाही. मनाचे काही कोपरे सदैव रिकामेच राहतात.
पुढे चालत राहणं आहे प्राक्तनाचा भाग जरी
तरीदेखील वळणांवरती उरून मागे राहणं होतं
पण आता ब्लॉग पुन्हा सुरु करावासा वाटतोय