थोडेसे मनातले…


थोडेसे मनातले लिहायला म्हणून ब्लॉग सुरु केला पण मनाचा होता होता जनाचा कधी झाला कळलच नाही. स्वतःसाठी लिहिणं बंद झाल आणि व्यक्त होण्याच समाधानही संपलं. लिहिण्याचा मूळ उद्देश बाजूला पडून ‘ब्लॉग’ लिहिणं सुरु झालं. ब्लॉग आपल्यासाठी न राहता इतरांचा झाला, काही लिहिण्या आधी हे कितपत चांगल वाटतंय, बर जमतंय ना याचा विचार सुरु झाला. ब्लॉगवर लिहिण्याकरता योग्य विषय शोधण्याच्या नादात सगळच लिहिणं बंद पडल. पण लिहिणं बंद पडल, व्यक्त होण संपल आणि गुदमरणं कधी सुरु झाल कळलंच नाही.

हे सगळ चावून अक्षरशः चोथा झालंय. लिहायला पुन्हा सुरुवात करायची अस ठरवायचं, जुन्या पोस्ट पुन्हा वाचायच्या, अरेच्या हे आपणच लिहील होत का असा आश्चर्याचा सूर काढायचा, आता का जमत नाही अस काही लिहायला अस वाटून जरा हळहळायच आणि पुन्हा येरे माझ्या मागल्या, पहिले पाढे पंचावन्न.. हे दुष्टचक्र काही संपत नाही. अशावेळी अभिमन्यू असण्याचा फील येतो उगाच..

पण स्वानुभव सांगते, लिहिणं बंद पडल ना कि माणूस स्वतःपासून खूप दूर जातो, पण कधी कधी लिहिण्याकडे पुन्हा वळायला आधी स्वतःपासून तुटाव लागत. गालिब म्हणे रात्र रात्र जागून शेर रचे आणि प्रत्येक शेर साठी उपरण्याला गाठ मारत असे. सकाळी उठल कि एक एक गाठ सोडत जायची आणि शेर उतरवून काढायचा. स्वतःपर्यंत पोहोचण्याचा मार्गही कधी कधी फार खाच खळग्यांतून जातो.

भूतकाळात सोडलेल्या गोष्टी हरवल्या सारख्या वाटतात. पण भूतकाळाला जागेवरून हलण्याची मुभा नसते. भूतकाळ आपल्यासाठी कधीच हरवत नाही, खरतर आपणच भूतकाळासाठी हरवत असतो.

असो, काही दुष्टचक्र मोडून काढणं फार कठीण असत, पण आयुष्यात कोणाचाही अभिमन्यू होऊ नये..

Advertisements