अज्ञानी


मला अज्ञानीच राहू दे
अर्थ नको सांगूस लावायला
अर्थ न लावता
शिकायचय मला जगायला
बेधुंद होऊन चालायला
ठेचकाळले तरी पुन्हा उठायला
आणि वेड्यासारख पुन्हा
त्याच मार्गावरून चालायला
कुणी वेड म्हटलं तरी
त्यावर वेड्यासारख हसायला
पण नको सांगूस मला
त्या वेडेपणामागचा अर्थ मात्र शोधायला

Advertisements

भावलेले काही …२


जसं मागच्या पोस्ट मध्ये काही वाक्य टाकली होती तसं इथे काही माझ्या संग्रहातल्या काही चारोळ्या, कविता टाकते आहे.

माझ्या आवडत्या कवितांमध्ये पाहिलं स्थान कवी मंगेश पाडगावकरांच्या कवितांचं अगदी पहिलं स्थान आहे. त्यांच्या बोलगाणी मधल्या कविता मला फार आवडतात. कधीही उदासवाण वाटत, निरुत्साही वाटल कि या कविता वाचते मी. मला खूप आधार दिला आहे या कवितांनी नेहमीच.

त्यातली ‘ सांगा कस जगायचं ‘ कविता खूप छान आहे.

शिवाय

‘सगळच कस होणार आपल्या मनासारख ?

आपल सुद्धा आपल्याला होत असत पारख.

निराशेच्या पोकळीमध्ये काहीसुद्धा घडत नाही.

आपल दार बंद म्हणून कुणाचंच अडत नाही.’

‘कधी कधी , सगळच कस चुकत जात, नको ते हातात येत हव ते हुकत जात

अशा वेळी काय कराव?, सुकलेल्या झाडाला न बोलता पाणी द्याव.’

‘आयुष्यात काय केवळ काटेरी डंख आहेत

डोळे उघडून पहा तरी, प्रत्येकाला फुलपाखराचे पंख आहेत.’

या  कविता पण अप्रतिम आहेत.

चारोळ्या

‘मला एक सुखी माणूस

त्याची दुःख सांगत बसला

आणि माझा दाटून आलेला अश्रू

मी निमुटपणे पुसला.’

‘घरात काळोख शिरेल म्हणून

मी सगळी दार लावून बसलो

आणि स्वतःच्या खुळेपणावर

अंधारात बसुन हसलो ‘

‘एक पाऊल उचललं कि

दुसर जमिनीवर टेकवाव लागत

चालण सुद्धा माणसाला

सुरुवातीला शिकव लागत’

‘खुप त्रास होतो मला

जीव कासावीस होऊन जातो

ओळखीचा कुणी समोरून जेव्हा

ओळख न दाखवता निघून जातो’

‘आळत्याच्या पानावर कसं

पाणी स्वतःला सावरून बसत

मोत्यासारख दिसण्याच्या नादात

वाहणंच हरवून बसत’

‘उंच उंच राहून कधी

आभाळही थकत

आणि कुठेतरी जाऊन मग

जमिनीला टेकत’

‘काही नाती तुटत नाहीत

ती आपल्या नकळत मिटून जातात

जशी बोटांवर रंग ठेवून

फुलपाखर हातुन सुटून जातात ‘

युगा


आयुष्यात पहिल्या पानावरून शेवटच्या पानापर्यंतचा प्रवास केल्यानंतर जेव्हा आपण पुन्हा पहिलं पान उघडतो तेव्हा विश्वास ठेवण कठीण जात कि आपणच हे आयुष्य जगलोय. असच काहीसा आयुष्य जगलेली युगा … युगंधरा

डॉ सुमती क्षेत्रमाडे यांची युगंधरा मनात घर करून राहते. अनेक प्रश्न मनात निर्माण करते. खरच का नियती इतकी निष्ठुर असते ? खरच का ती आपल्याशी खेळण्यासारखी खेळते ? एक न दोन अनेक प्रश्न…

अशा वेळी खरच पटत कि आपण नियतीच्या हातच बाहूल आहोत.  नियती आपल्याला हव तस खेळवू शकते.

ही कादंबरी स्त्रीच्या मनाचे वेगवेगळे पैलू उलगडत जाते. तिचा हळवेपणा आणि प्रसंगी गंभीरपणा. युगाचा त्याग मनात घर करून राहतो. जन्मदात्या आईने दिलेली दुषणे, भावांचा निष्काळजीपणा आणि वडिलांचा शांत धीरगंभीर स्वभाव यांना सहन करता करता सोबतच कर्तव्यासाठी प्रेमाचा त्याग. शांत स्वभाव कसा सहन करावा लागतो असा प्रश्न पडेल कदाचित पण मला वाटत कधी कधी जवळच्या माणसाची अफाट सहन शक्ती आपल्याला मनातून कुरतडते.

तर अशी ही युगा. पण इथे फक्त तिच्या स्वभावाच दर्शन घडत नाही. इथे जुनाच स्त्री पुरुष फरक पुन्हा दिसतो, जाणवतो. शिक्षणाची मनीषा, हुशारी असूनही तिला घरच्या जबाबदारीकडे पाठ फिरवता येत नाही.

या कादंबरीतील काही उपमा, वाक्य खूप छान आहेत.

मला खूप आवडलेलं, ‘ व्यवहाराशी विसंगत तत्त्व हे उंबराच्या फुलासारख असत. तत्त्वाच रंग रूप बघितलय कुणी? व्यवहारात त्याचा काय उपयोग?आणि हे उंबराच फुल रंगरुपासह खाली उतरलं तर ते खाऊन पोट भरेल?  ‘

‘एकमेंकाशी कुणी बोललं नाही , संघर्ष नकोत, मतभेद नकोत म्हणून बोलचाल टाळण्यासाठी भेट – नव्हे दृष्टी भेटही टाळली तरी त्यामुळे निर्माण होणारी शांतता खरी शांतता असते? अशा मूक माणसांचे श्वासही एकमेकांच्या मनात दाहकता निर्माण करतात. मनः स्वास्थ्य बिघडवतात.’

‘ वेदनेच सामर्थ्य कमी झाल कि त्याच रुपांतर दुःखात होत.’

‘सुख अस मिळत नाही, ते मिळवाव लागत.’ ‘ ज्याला स्वतःच सुख मिळवता येत नाही तो दुर्बल का?’

त्या निमित्ताने सुचलेली कविता, कविता कसली शब्दाला शब्द जोडून केलेली रचना.

खरच का नियती इतकी निष्टुर असते ?

येणाऱ्या प्रत्येक जीवाला

हातच्या खेळण्या सारख खेळवते

सर्व दोर हाती धरून

कठपुतली सारख नाचवते

खरच का नियती इतकी निष्टुर असते ?

चेहऱ्यावरच हसू

किती कठोरतेने पुसते

डोळ्यातलं पाणी पाहून

निर्दयतेने हसते

खरच का नियती इतकी निष्टुर असते ?

गेल्याजन्मीच्या पाप पुण्याचे हिशेब

या जन्मी मांडते

आणि खरोखरीच निष्पाप जीवांवर

जीवघेणे आघात करते

खरच का नियती इतकी निष्टुर असते ?

दोन क्षणात

होत्याच नव्हत करते

पाहता पाहता

उभ्या जीवनच मातेर करते

खरच का नियती इतकी निष्टुर असते ?

पण हळूच कधी कधी

ओंजळी भर भरून सुख देते

दुखालेल्या जीवाला

मायेची उब देते

खरच ही नियती इतकी का निष्टुर असते ?

सोबती…


सोबती

जीवनाच्या वाटेवर पाऊले आपली पडत जातात

आपण पुढे जातो मागे पाऊलखुणा राहतात

प्रत्येक टप्प्यावर मागे वळून पाहताना

अनेक माणस दिसतात

त्यातली काही आपली असतात

तर काही कुणीही नसतात

पण काही कुणीही नसूनही आपली असतात

भूतकाळातल्या भाऊगर्दीत ती उठून दिसतात

त्यांच्या वाटा कुठेतरी आपल्यापासून वेगळ्या झालेल्या असतात

पण तरीही चार पावल आपण समांतर टाकलेली असतात

ती पावल आपल्यासोबत पडतात

थोडाकाळ सोबत करतात आणि वेगळी होतात

पण तरीही मनात कोरली जातात

आयुष्यात असेही काही सोबती असतात

आपल्याही नकळत ते आपल्याला घडवत जातात

बोलगाणी


सगळाच कस होणार आपल्या मनासारख ?

आपल सुद्धा आपल्याला होत असत पारख.

निराशेच्या पोकळीमध्ये काहीसुद्धा घडत नाही.

आपल दर बंद म्हणून कुणाचंच अडत नाही.

कवी – मंगेश पाडगावकर.

कधी कधी , सगळच कस चुकत जात

नको ते हातात येत हव ते हुकत जात

अशा वेळी काय कराव?

सुकलेल्या झाडाला न बोलता पाणी द्याव.

कवी – मंगेश पाडगावकर

मला पूर्ण कविता हव्या आहेत.  कुठे मिळतील कुणी सांगू शकेल का?